Kayıt: Çar Arl 17, 2008 8:34 pm İleti: 672
|
|
Gözün bakmaya kıyamadığı Umutsuzluğun hiç olmadığı Ruhumun orada kaldığı Güzel vatanımdan sürülüm ben
Kuşlar alçaktan uçardı Gökyüzü ışık saçardı Yoksulluk bizden kaçardı Öyle bir vatandan sürüldüm ben
Milyonlarca kişi çıktık yollara Birkez bile bakmadık arkamıza Çünkü ölüm saçılmıştı dağlara İşte bu şekilde vatandan sürüldüm ben
Çoluk çocuk açtı, perişandı Kim görse buna dayanamazdı Ama onurumuz hep yanımızdaydı Hiç korkmadan vatanımdan sürüldüm ben
Biliyorum birgün vatana dönülecek Pşine sesi hiçbir zaman dinmeyecek Yaşadığımız geçmiş asla yinelenmeyecek Umudu kaybetmeden vatandan sürüldüm ben
Çağatay Çengel
|
|