Çerkeslerin Anasayfası

Ä°KÄ° ARKADAÅž

Çocuk:
"Üzgünsün,sen,büyüğüm.
Çok eziyet ediyorsun kendine.
Gençliğini yurdumuzda yaşamıştın.
Sen,gel en iyisi geçmiştekileri anlat."

Eğer ne düşündüğümü sorarsan,
O zaman bana türkü söylemelisin,
Belkide yolu kısaltmış olursun.
Yeni düşüncelere de yol vermezsin.

Yaşlı adam:
Unuttum türküleri
Kalbim içeride kurudu.
Ama ağıt dinlemek istersen,
Cankulağı ile dinle:
Bölük,pörçük olduk,
Yok oluyor,yok oluyor sonumuz.
Düşün bir kez hele:
Kimimiz Sibirya'da inliyor,
Kimimiz kaldı vatanda.

Of...Of,dilim,damağım kurudu,
Ama kendimde konuşma gücü
Bulduğuma göre;
O zaman inan bana:
Bu ihtiyar isteyerek ayrılmadı...
İnsan sürüsü gelince yanımıza,
Herkes yerlere kapandı.
Gözleri kan ağladı.
Kalpleri acılı,paramparça.
"Oy dağlarım,yurdum!
YaÅŸamak istemiyoruz sensiz!
Büyüklerimiz inildedikçe!"
İçin,için ağladıkça.

Adını sevgiyle anacağız
Sevgili yurdumuz senin!
Son anımıza kadar,
Tanrıdan son dileğimiz.

Yadellerde yaÅŸamak istemiyoruz.
Tozunun bir parçası bile bizimdir.
Ayrılamazsın asla bizden,
Senin güvencen kalbimizdir."

Bırak,dağıtmayalım konuyu,
Varlığımızı,yurdumuzu
Ejderhaya terkettik
Başımızı alıp ayrıldık.

Düşmanımız ardımızda
Sürüyordu bizi gemilere doğru
Sanki tanrıdan ayırırcasına
Bizleri gemilere dolduruyordu.

Yelken açtı,yürüdü gemi.
Oturacak,ayakta duracak yeri kim bulabiliyordu ki...
Kimi altımızda ezildi,
Kimimiz denize dökülüyordu
Analar çocuklarını bulamıyor,
Birbirlerine meliyorlardı.
Bir kısmı da altımızda
Tanrıya borçlarını ödüyordu.

Birgün bağladılar gemiyi
Bir yalakta kardılar bizi.
Attılar kumlarla birlikte
Başı boş,sahipsiz dizi,dizi...

Oralarda çektiğimiz eziyeti
Kim bilebilir onların hepsini?
Kefensiz kumlara,
Gömüyorduk binlercesini...

Kavrulup yok oluyorduk gündüz güneşi altında,
Gece ise soÄŸuktan.
Ertesi gün yol alırdık
Yalın ayak uzaklara.

Çıplaktık kurudu
Midelerimiz açlıktan
Yemek nerede vardı,
Yaşıyorduk otlarla.

İnliyordu ortalıkta çocuklar
Veriyorduk onları Türk köylülerine
Kim taşıyabiliyordu ki çocuğunu?
DaÄŸlara terkediyorduk kimilerini.

Of,of!Küçüğüm,canım!
Yine dertlerimi deÅŸtin,
Kalbimin paslarını
Tırnaklarınla kazıdın.

Omuzlarına düştü boynu
Kesildi aniden sesi,soluÄŸu
Gözlerinden kan geliyordu
İhtiyar kendini tutamıyordu...

MAMÅžIRATI TEMÄ°RPOLAT(1845-1898)