Çerkeslerin Anasayfası

Çerkes'in Evet-Hayırla İmtihanı


Sorsalar mağdurunu, gaddar kendin gösterir !

Koca Ragıp Paşa


Halide Edip’in Kurtuluş savaşına ilişkin anılarını aktardığı "Türkün ateşle imtihanı "isimli kitabından intihal edilmiş bu başlıkta yazmak istediklerim, her ne kadar o kitabın içeriğiyle uzaktan yakından ilgili olmasa da, parametrik kullanımıyla yüzlerce namlı-namsız köşeciye ilham vermiş bu kitaba atıfta bulunmadan geçmeyelim.

Halide Edip, kitabın bir yerinde Çerkes Ethem İle ilk karşılaşmasını şöyle anlatır ‘’bulunduğumuz odaya, aniden uzun boyu ve delici bakışlarıyla orada bulunan diğer herkesin etkisini azaltan biri girmişti.’’ O dönemde entelektüel kadın yazarları dahi kendisine hayran bırakan Çerkes Ethem’in, acaba memleketi ‘’ateşten kurtarmak’’ dışında şahsi bir isteği yok muydu? Mesela hiç aşık olmuş muydu? ‘’ Milli kahraman Pşevu Ethem ’’ olmanın dışında bir hayatı var mıydı? Kim bilir? Kitaptan aklım da bu türlü ayrıntıların kalmasını ise, kahramanlaşmış figürlerin şahsi hayatını lüzumundan fazla merak eden okur olmaya bağlayıp geçelim.

Son günlerde referandum oylaması gündemi, bu ülkede yaşayan her kesimin en yakıcı konusu olmaya devam ediyor. Öyle ki teravih namazı çıkışların da, ev hanımlarının altın günlerin de, beach partiler de, mahalle bakkalların da, sıradan sohbetler de konu gelip anayasa referandumuna takılıyor.

Şu sıralar başka bir konunun gündem alması mümkün değil. Enteresan olan ise, sıradan insanların bile bu konuda son derece aktivist takılmaları. Herkes yanında yöresin de yakaladığı üçüncü şahıslara, iddialı siyasi propogandistler gibi söylev çekiyor.

Bu durumu, memleket insanının kendisine bir şey danışılmaya tevessül edildiğin de ne kadar mutlu olup, hevesle gündeme dahil olmak istemesi şeklinde algılamaktayım. Fakat bu iyi niyetli çıkarımımın dahi partizanlıkla gölgelenmesi an meselesidir. Zira en yakın arkadaşlarımdan bile, evet-hayır meydan savaşları nedeniyle yarasız beresiz kurtulmam neredeyse imkansız.

Bu meydan savaşlarının, ikna etmekte görevli figürleri de var elbette. En majör figürler de tabi ki siyasi parti liderleri ve tarafını çoktan tespit etmiş iş başında ki medyadır. Küskün Kürtleri temsil eden BDP bir bildiri ile boykot çağrısı yaptığı için, cool davranıp ortalar da fazla gözükmemektedir.

MHP lideri Sayın Bahçelinin sinirli ve gergin referandum konuşmaları, kendi seçmen kitlesi üzerinde umalım ki pozitif bir etki yapsın. Sayın Tayyip Erdoğan ‘’iktidar olan muktedir olur’’ rahatlığı için de referandum mitinglerini, genel seçim havasın da ve konforlu bir ekiple Edirne den Ardahan’a kadar (memleket sathı kronik olarak böyle isimlendirilir) başarıyla yapmaktadır.

Bazen ‘’bitaraf olan bertaraf olur’’ gibi tehdit unsuru olarak algılanan sözlerle iletişim kazasına neden olmakta, memleketin asıl sahibi patronlar kulübünü incitmektedir, üstelik bir özür dahi dilememektedir. Oysa TÜSİAD, iktidarlara çeki düzen vermeyi asli görevlerinden sayan güzide bir kurumumuzdur ve bunun hesabını er-geç soracaktır. Göreve geldiği zaman birbirinden özgürlükçü ve duyarlı açıklamalarıyla dikkat çeken patronlar kulübünün taze başkan Ümit Boyner ile yadigar sanayicilerimiz, benzer özgür açıklamaların adresi kendileri olduğu zaman, neden homurdanma tercihini kullanırlar bilinmez.

CHP nin çiçeği burnunda enerjik başkanı Sayın Kılıçdaroğlu ‘’bizim ora işi’’ kasketiyle halkla bütünleşmeye çalışıp partisine yeniden bir kimlik kazandırmaya canla başla uğraşmaktadır. Fakat iç Anadolu da ki köyler de bile insanların artık kasket takmadığını ona kimse söylemediği için, halkla istediği kadar bütünleşememektedir. (bir kasket insanın başına ne çoraplar örebiliyor)

Bugün için CHP ye yürekten bağlı medya kuvvetlerinden biri olan Hürriyet gazetesinin müstesna yazarı Ayşe Arman, ‘’Kemal bey’ de rock yıldızlarının ışığını görüyorum’’ diyerek, absürd mizahın sınırlarını zorlayıp halkı gülme krizine soktuğu için, bir magazinci olarak görevini başarıyla ifa etmiş sayılmaktadır. Bana kalırsa, U2 nin solisti ve namlı aktivist Bono’ nun, iki gün sonra İstanbul da vereceği konser öncesinde ‘’artık ben rock yıldızı olarak anılmak istemiyorum’’ diyerek, manidar bir basın toplantısı düzenlemesi elzemdir.

Çerkes okur yazar ahalisinin referandum konusuna bigane kalmadığını görmek, insanı ‘’acaba Çerkesler de tasalı bir halk olmaya aday olabilir mi‘’ önermesini aklımıza getirmektedir. Facebook sayfaların da, tematik Çerkes sitelerinde veya münferit olarak bu konuyu herkesten fazla dert etmiş insanlar da, yoğun bir propogan da çalışması var. Kimi okurların ‘’yahu buralar Çerkes platformları, niye siyasete alet oluyorsunuz’’ şeklinde ki infialleri de iştahla tartışan grupların arasında ‘’bir hoş seda’’ olarak kalmakta.

Esasen bu sitelerin veya paylaşım sayfalarının sadece referandum konusunu değil, mesela ‘’nano teknolojinin sosyal algıya etkileri’’ tarzında akademik bir başlıkta veya ‘’karşılaştırmalı edebiyatın toplumsal motivasyonu’’ gibi konuları da tartışmasını canı gönülden arzu ederim.

Önümüze zaten pişirilip getirilmiş referandum oylaması için sil baştan tartışmalar yapmak beyin fırtınası sayılabilir mi bilmem ama, bildiğim şey pratik de bu saatten sonra sadece evet veya hayır diyerek bu konuya müdahil olabileceğimizdir. Çerkes dünyasın da sanal ortam da olsa, böylesi ateşli forum tartışmaları, artık fikirsel yoksulluklar içinde olmadığımızın bir nişanesi olabilir mi? Bence olabilir. Asabiyette sınır tanımayan bazı değerli fikir adamı ve aktivistlerimizin hırçınlıklarını doğal bularak, fikirsel itişmelerimizi daha zarif hale getirerek ve kimi iletişim kazalarımızı da özenle onararak, gelişerek var olacağız, öyle anlaşılıyor. Tüm bunları yaparken vasatın üstüne çıkmamız ise an meselesidir artık. Diğer bir gerçek de, karavana konuları tartışabilen entelektüel ne kadar haşmetli görünüyorsa, aynı konuyu tartışan vasat, o kadar gayri estetik görünmekte. Alemin dengesi, maalesef böyle. Bu çıkarımım, ‘’kontr izahlama’’ modeline dayandırılmakta olup ilgili cümleden kimsenin alınmaması istirham edilir. Zira vasatın bir milleti yoktur ve her halkta ziyadesiyle mevcuttur.

Diğer taraftan, referandumla ilişkisini evet- hayırla sınırlı tutmayıp, daha özel kılmak isteyen bir kesim, ‘’iki kere evet’’, ‘’iki kere hayır’’ ‘’kesinlikle hayır’’, ‘’kesinlikle evet’’ gibi tercihler dillendirmektedir. Böylesi orijinal tercihler, bugün için sandık seçeneği arasında olmasa da, gelecek referandumlar için sufle niteliğinde değerlendirilmelidir. Şahsi fikrim; toplumsal mutabakatla elden geçmemiş de olsa, revize edilmiş bir anayasaya septik davranmanın çok isabetli bir tutum olmadığı, değişebilen bir anayasadan değil de, değişemeyen bir anayasadan korkmanın daha anlaşılır olduğudur.

Bendeniz, ‘’evet - hayırla imtihanımı’’ iştahlı ve teorik tartışmaları es geçerek sanırım böyle vereceğim.

Kube Nurhan Fidan
cherkessia.net