Çerkeslerin Anasayfası

İlk defa karşılaştığım delikanlı, ürkek bir tavırla “siz Çerkes misiniz?” diye sordu.
“ Evet Çerkes’im. “ dedim gururla.
“Ya siz“ dedim merakla.
Genç yutkundu, durakladı, isteksizce: “Ben değil ama babam Çerkes.” dedi
Nefesim tıkandı, sözlerim tükendi, yutkundum, terledim sırılsıklam. O an, insanın acizliğe gömüldüğü bir an, keşke o anı yaşamasam!
Yaşamak istemez bunu elbet bilinçli hiçbir Çerkes hatta hiçbir insan.
Zamanla duymuşuzdur, “Dedelerimiz Çerkes’ti.” diyen gençleri.
Acı. Bu ifade de çok acı ama diğeri, feci bir sancı!
Baba, dede, fakir-zengin, belki savcı, belki de hacı ama ne fark eder, durum çok vahim bir o kadar da acı.
Kimi sorgulasak kimi yargılasak?
Ana mı baba mı çevre mi arkadaş mı sistem mi sürgün mü göç mü?
Kendisi acaba, bakalım cidden bizim kadar üzgün mü?
Baba neyse evlat da o değilmiş her zaman, söz tersine çıkabilirmiş demek ki.
Gençliğimizi ilgisiz ve kimliksiz bırakmanın bedeli bu mu ki?
Söyleyin Allah aşkına kim hazmedebilir bunu? Böyle olacaksa bu köklü kültürün, bu örnek toplumun sonu; yıkılsın derneklerimiz, sussun büyüklerimiz dağılsın federasyonlarımız, sivil girişimlerimiz...
Çözüm müdür yıkılmak, dağılmak, kapılmak sele?
Tam tersi çözüm tektir, tükenmemek için tutuşmak, el ele vermek gönül gönüle…
Yabancı mı bunlar? Değil elbet, benim kızım, senin oğlun, onun kardeşi...
Tektir çözüm, gençlik; benim elim, kolum, dilim ve dahi geleceğim.
Model olmak gençliğe, öğretmek tarihini, sevdirmek atasını, kavratmak kimliğini…
Kızmadan, kızdırmadan, severek, sevdirerek, nefret ettirmeyerek….
Acele edelim, hızlı düşünelim ve hemen uygulayalım!
Yoksa, çok Çerkes babanın, Çerkes olamayan oğlu, çok Çerkes annenin Çerkes olmayan “güzel Çerkes kızı“ olacaktır.
Adige oğlun, Adige olamayan babası olacaktır.
Biz de kahrolacak, belki de yok ola…

HAYIIIIIIIR!

Biz,

Gençliğimiz,

Kimliğimiz ve kişiliğimizle sonsuza kadar var olmalıyız! Çünkü, ihtiyacı var insanlığın bize.

Bence artık evde yaşatılan kültürün kalıcılaşa bilmeside tartışma konusudur.

Birinin kendini Çerkez ve ya Kürt.Boşnak bilmesi başka bir şey ve kültürel donanımsallıkla yetişmiş olması başka bir şey.
Bir çocuk Çerkesce konuşarak büyüyorsa doğal olarak kendi dilinden başka dillerin olmasını sorgular ve kendinin Çerkes olduğunu yaşamın getirdiği tabi içsellikle benimser.

Anadilden ve diğer kültürel özzelliklerden uzaksa ve de metropol,şehir hayatının kültürel harmanlayışı ve kendi ayrıbir yaşamsallığın getirdiği ithal kültür tatbikleri varsa, vitrine çarpmışlığının,göz kamaştırıcılığının asimilasyonu karşısında iyice mecalsizleşmesini gerçekleştiriyor.

Hatta bu son cümlelerim anadilini bilenlerin bile, yaşamsal tercihler esaretiyle kendi kültürünü terk edişe sebebiyette verebiliyor.Dominal kültürün sanatta,edabiyatta ve neşriyattaki bombardımanı hele evlerimize kadar girip etnik kültürleri kendine dönüştürebilen bir güç.

Bundan ötürü evde yaşatılan kültürün kalıcılaşması da çok zor.Dominal kültürle rekabet edebilecek bir çalışma içine girmelidir diaspora.Anadilini ihya edebilmek için büyük yatırım fonları gerçekleştirmek zorundadır.Dil Kursları için verici olmak zorundadır diasporanın STK'ları.Kendi halkını tespit edip bulmalıdır.O aileleri veya çocuklarını anadillerini öğrenmeye razı etmeli ve kurslara kazandırmalıdır.

Metropol ve Şehirlerde kendi muhitlerini kurmak için kopretifleşmeler yapmalı uydu kentlerini kurmalıdır adeta.İç içelikte tüketilecek kendi kültürel özelliklerinin her alandaki beraberliğini oluşturmalıdır.Neşriyatlarını arttırmalı ve dilin dönüşümüyle beraber anadil de sütunu arttırmalı ve anadil hakimiyeti güven verdikçe sütun çokluğundan sayfalaşmalara geçmelidir.

Demek istediğim acımasızca dil (Lisan) rekabetinin dahi gerçekleştiği ülkemizde ve dünyamızda anadil artık ailede muhafaza edilmesi de zorlaşacaktır.Türkçe bile İngilizce karşısında tehdit altındadır mesela.Evde devamlı anadilimizi kullanıp kültürel özelliklerimizi tatbik etmeliyiz tembihlerlede çocuklarımıza çerkes olduğumuzu,nereden geldiğimizi de söylemeliyiz ama yeterli değildir.Televizyonumuz (anadilde) olmalı mesela.Dil kursları çok sıklaştırılmalı,arttırılmalı mesela,en az komşularımızın %40'ı Çerkes olabilecek muhitleşmelerimizi gerçekleştirmeliyiz.Gazete ve dergilerimiz de anadilde sütunlarımız muhakkak olmalı ve türkçeleri hemen yan sütunda aynen olmalıdır.

Bu gibi yazılar aslında bizlere çok şey anlatıyor.Baba Çerkes olabilir annede Çerkes olabilir ama kendi anadilini biliyor çocukları bilmiyorsa Babam Çerkes Annem Çerkes demektede haklılar bence.

Onun için o klasik dernekçilik anlayışları bence değişmeli ve çok akılcı halkını toparlayıcı arayıcı çalışmalar yapmalıdır diaspora.Ve kesin gerçek tir, bunu itiraf etmeliyiz güçlü bir çalışma için halkının sevdasında tarihinin ızdırabında olan diaspora zenginleri,hali vakti iyileri ellerini cebine sokacaklar ve gönüllü ordular olacaktır.Bu işlerin fonlarını oluşturmalıdır diaspora.

Para para para tek güç malesef. Başka türlü çare yok.Akılcı,gerçekçi,mantıklı,sorunlara çözüm üretici bir diaspora olmalıyız. Bakın o zaman babam Çerkes diyen kalmayacaktır.