Çerkeslerin Anasayfası

Çerkesya'nın Ruslar Tarafından İşgali Kitabından


"Çerkesler'in ataları genellikle büyük asalet, akıllılıkla ayrılıyorlardı ve hamaratlıkları, çalışkanlıkları ile ün yapmışlardı. Zamanla barışcı yaşamları savaş velveleleri ile bozuldu ve onlar, karşı konulmaz bir bağımsızlık aşkıyla birlikte kendilerinde olağan üstü bir savaşçılık geliştirdiler ve komşuları için tehtid oluşturmaya başladılar. Sert ve katı eğitimleri onları hem kızgın sıcağa, hem dağların soğuğuna dayanmaya, hem de yokluklara şikayet etmeden katlanmaya alıştırıyordu. Silah kullanmayı bilmek Çerkes'in en başta gelen yükümlülüğü idi. Yaman bir atın üstünde, yelme giymiş, genellikle hirpani ve kirli, fakat her zaman çok şık silahlanmış, mahir ve dayanıklı olarak ailesini bırakır ve bayrama gider gibi savaşa giderdi. Biniciliğin çoşkun ruhu onda tamamen her şeyi ile gelişmişti.

Çerkes ölümden değil, şerefsiz bir yaşamdan korkar ve cesaretle düşmanının üzerine atılırdı. Ayrıca savaş meydanında ölenlerin cenazeleri Çerkes halkı için kutsaldı.Atalarının mezarlarına derin saygı ve özen gösteriyorlardı.

Çerkes tamamen savaş için yaratılmıştı.Çok iyi silah kullanmasını bilir, savaş atını çok iyi eğitir, baskınlarda beceriklidir, takip edenlerden zamanında kurutlmasını bilir ve aniden düşmanın üzerine saldırabilirdi.İyi bir silaha sahip olabilmek için Çerkes hiç bir şeyi esirgemezdi. Bir Çerkes atasözü "Savaşçı muharebede ölürse ailesi ağlar, ama silahını kaybederse bütün halk ağlar" der.