Çerkeslerin Anasayfası

Bir Çerkes kızı günlerce uzak Türk köylerden birine gelin gider. Asimilasyon uygulamalarının ilk yılları. Köyden gelin çıkarken Çerkes geleneklerine göre uğurlanır. Annesi bir pşineyi sarıp sarmalayıp konvoyun sonundaki eşya yüklü at arabasına koyar. Kızına da derki, “köyümüzden ilk kez bir yabancıya gelin giden sensin. Eşya arabasına pşine koydum. Eğer sıkıntıya düşersen onu al ve hiç kimsenin olmadığı yere git ve pşineyle bana wored söyle. Emin ol ben seni duyacağım”. Yıllar geçer. Genç kız artık anne olmuş, çoluk çocuğa karışmıştır ama bir türlü Türk adetlerine ayak uyduramaz ve zaman buldukça gidip annesinin duyması umuduyla pşine çalar, wored söyler.

Annesi, kızının pşine çalışını duymak için yıllarca bekler. Bir gün genç kadın amansız hastalığa yakalanır ve ölüm döşeğinde pşinesini ister. Uzun zaman vermezler. 14 yaşlarındaki oğlu dayanamaz ve getirir annesine pşineyi. Zorlukla doğrulan kadın pşıneyi alır ve wored söyler:

Annemi göremeden gidiyorum ben
Babamı göremeden gidiyorum ben
Köyümü göremeden gidiyorum ben

Bu arada günlerce uzaktaki annesi evde maksıma yaparken pşine ile wored söyleyen bir ses duyar. Kulak kesilir. Evet bu kızının sesidir. Hemen koşar eşinin yanına. Ata binerler yola düşerler. Anne günlerce yol almalarına karşın hala kızının sesini duymaktadır. Köye yaklaştıklarında bir anda kızının sesi de pşinenin sesi de kesilir. Evden çığlıklar yükselir

ya böyle bişey olmayacağını bile bile neden üzülüyorum ben yaa

UFFFFFFFFFFFF YAAAAAAAAA BENCE DOGRUDUR BUNLAR