Çerkeslerin Anasayfası

Ben Abhazya'ya ''Geri Dönüş'' yapıyorum...
04.12.2008
Engin Ay


Evinden uzak yaşayan tüm Çerkesler’e, merhaba,

Engin ben. Yebjin Engin. Ubıh.

Bu yazıyı Abhazya’ya geri dönüşümün on gün öncesinde yazıyorum.

Ailem sürgünde Samsun/Terme’ye yerleşmiş ve hala orada yaşıyor.

Turizm ve Otelcilik lisesinde okuduktan sonra Aile Ekonomisi ve Beslenme Öğretmenliğini bitirdim. Yedi yıldır devlet okullarında kadrolu olarak Teknoloji ve Tasarım Öğretmenliği yapıyordum en son. İzmit’te oturuyordum. Yirmi sekiz yaşındayım.

Ayrıca, dağcılık, gitar ve ağız mızıkasını beraber çalmak, şiir, şarkı sözü, melodi bulmak, kısmen marangozluk ve inşa, halı dokumacılığı, asimetrik düğüm çalışmaları, mum imalatı. Sekiz yıl mutfak eğitimi... vs. vs. dahası da var…

İzmit Kuzey Kafkasya Derneğinde birçok faaliyetin içindeyim yıllardır, kısmen de çevre illerde tabii…

İlk Abhazya seyahatimden sonra kaleme aldıklarımı sizlerle paylaşmak isterim:

‘’2007 Ağustos ayı...

Yalnızca on gün ama bu kısa süre de bile o kadar huzurla doldum ki...

Şimdiye kadar hep -- Bir gidip görebilsek.'' derdim.

Şimdiden sonra şunu düşünüyorum: -- Neler yapabilirim?''

Birdenbire çantamı alıp yola çıkasım geliyor ama şimdilik tutuyorum kendimi. Herkesin beğeneceği, benim de içime sinen bir durumlar oluşumu yaratmalıyım. Anadolu'daki hayatımı gitmek için; Abhazya'daki hayatımı varmak için hazırlamam gerektiğini biliyorum.

Öğretmenliği bırakabilirim; orada da öğrenecek ve öğretecek o kadar çok şey var ki. Rock konserlerini bırakabilirim; ben de müzisyenim, belki orada ben konser veririm. Dağcılık kulübümü bırakabilirim; orası zaten Kafdağı, dağcılığın en alası orada yapılır. Çok seçenekli mal ve hizmet imkanlarını bırakabilirim; Abhazya gerçekten değişti, her şeye ulaşmak mümkün. Çocukluk arkadaşlarımı bırakabilirim, arada bir gelir görürüm zaten, hem onlara da Abhazya’da tatil imkanı doğar. Tarım arazilerimi bırakabilirim; 1’e 40 veren organik tarım arazisi orada bol. Emeklilik hayallerim yok zaten; yaşım ilerlerken birçok hazırlık yapabilirim. Bowling salonlarını, sinemaları, canlı fasıl dinleme keyfini, alışveriş merkezlerini, kitapçılar çarşısını vs...

Nasıl bırakabileceğimi merak edenler için şunları yazmak isterim :

Kaldığım on gün içinde öyle bir his kapladı ki tüm benliğimi; tarifi çok zor sanki; ben o zamana kadar başka bir ülkede tatildeymişim gibi geldi. Kısa bir süreliğine gerçekten ait olduğum yere dönmüşüm. Sadece; orada bulunmak yetti anlayacağınız. Oradaki güzellikleri, duyguyu, hasret gidermeyi, derin bir –oh! çekmeyi, vs' yi anlatmama gerek olduğunu sanmıyorum, tahmin edersiniz.

Anadolu' ya dönünce yine tatildeymişim gibi hissettim ve hissediyorum... Geriye sadece ailemden izin almak kalıyor. Onlar da anlayışla karşılarlar zaten.

Tufandan sonra oradaydık... Daha çok kısa süre oldu sürgün edileli... 144 yıl... Binlerce yılla karşılaştırıldığında 144 yıl beni buralı yapamamış...

Tamam! Uyum sağladık belki ama ben, hala binlerce yıl Sache’nin dağlarında yaşayan Atalarımın; beni Canlar Ülkesi'nde bir can olmaya çağırdığını duyuyorum...

Fazla söze gerek yok aslında, gerçekten istersek; olduğumuz yerde arkamıza dönmek kadar kolay GERİ DÖNÜŞ! ‘’

Engin Axpa Yebjin Ay



Bu yıl ikinci kez gittim Abhazya’ya. Geçen yıl Abhazya Pasaportumu almıştım. Yerleşmeye de geçen yıl karar vermiştim, zaten.

Bir yıl boyunca Türkiye’deki hayatımı toparladım. Çok kişiyle bu konuda görüştüm.

Öğretmenlik görevimden çekildim. Yıllık vizemi alıyorum 10 gün içinde. Sırt çantam ve orta boy bir valiz çıkacağım yola.

Yapmayı planladıklarım (ana hatları ele aldım, aslında daha fazla) :

Geri dönüşle ilgili projelerde yer almak ki; yapmaya çalışıyorum.

Geri dönüşle ilgili yaptıklarımı kamuoyuna aktarmak. Bir geri dönüş şarkısı yazdım, son düzenlemelerden sonra dinleyebilirsiniz umarım.

Çevremdeki herkesi geri dönüşle doldurmak ki; bayağı başarılı olduğum söylenebilir…

İlk yıl kendime yetecek bir harçlıkla Abhazya’ya gidip Abhazca ve Rusça öğrenmek.

Bana uygun bir alanda, Abhazya Devlet Üniversitesine araştırma sunmak. Muhtemelen Kuzey Kafkas mutfağıyla ilgili olacak.

Abhazya’daki tüm zirvelere Abhaz bayrağı dikmek…

İlk olarak tarımla uğraşmak istiyorum. Dil öğrenirken en uygun iş gibi geldi bana…

Sonra bu arazilerimde bungalov evler, kulübeler, ağaç evler, taş yapılarla bir tesis inşa etmek. Turizme hizmet vermek. Hatta bu tesiste diasporadan gelen gençlere bir kamp oluşturma fikrim de var. Pratik Abhazcadan, sosyal işlere; eğlenceden, spora; sanattan, gezilere kadar dolu dolu bir program düşünüyorum.

Önceden ne yapacağım konusunda endişelerim vardı ama son gidişimde, görüşmelerimden sonra yapabileceğim çok şey olduğunu fark ettim. Önüme birçok fırsatın çıkacağına eminim; bana düşen seçim yapmak olacak.

“Geri Dönüş”le ilgili nacizane bir şarkım var benim, ilerde duyacaksınız umarım. Şimdilik sözlerini paylaşmak isterim:



BİR ZAMANLAR, ŞU KAFDAĞININ ARDINDA,ÖZGÜRCE ATA BİNERDİK,

RÜZGARLA DANS EDERDİK,

DÜNE BAKINCA.



ÇOK DEĞİL, BİR KAÇ YÜZYILIN SONUNDA,

EVE DÖNMEK İSTERDİK,

YENİ BAŞTAN DENERDİK,

BÜYÜK UMUTLA.



GERİ DÖNERSEN, YERİNİ BULURSUN.

GERİ DÖNERSEN, ÖZGÜR OLURSUN.

GERİ DÖNERSEN, SEN DE GELİRSEN,

BİR DENESEN, YOLUNU BULURSUN...



OTOBÜSÜN ARKA KOLTUĞUNDAN BAKINCA,

TATİLDE HİSSEDERDİM,

YALNIZIM ZANNEDERDİM,

ÇOK UZAKLARDA.



TAM YERİMİ BULDUM SANDIĞIM O ANLARDA,

ADINLA ÜRPERİRDİM,

DÜŞÜNLE EKSİLİRDİM,

O KAFDAĞINA,



GERİ DÖNERSEN, YERİNİ BULURSUN.

GERİ DÖNERSEN, ÖZGÜR OLURSUN.

GERİ DÖNERSEN, SEN DE GELİRSEN,

BİR DENESEN, YOLUNU BULURSUN...



EVDEN AYRILALI, ÇOK ZAMAN OLDU,

MERAK EDERLER, BİR ŞEY Mİ OLDU,

HAREKETE GEÇ, VAKTİN DOLDU...



BANA SORARSAN, TAM ZAMANI,

BİR AY İÇİNDE, YOLA ÇIKMALI,

TÜKENDİK ARTIK BİRİ YAPMALI...



GERİ DÖNERSEN, BİR DENESEN,

GELDİĞİN YERDE

NE GÜZELLİKLER VAR, BİR BİLSEN.

BIRAKMAZDIN, GÖRSEN..



GERİ DÖNERKEN, SEN DE GELSEN,

BERABER OLSAK,

KİM YIKABİLİR BİZİ, BİR BİLSEN,

YENİ BAŞTAN DENESEN...



GERİ DÖNERSEN, YERİNİ BULURSUN.

GERİ DÖNERSEN, ÖZGÜR OLURSUN.

GERİ DÖNERSEN, SEN DE GELİRSEN,

BİR DENESEN, YOLUNU BULURSUN...

Engin Axpa Yebjin Ay



“ Geri Dönüş”le ilgili sohbetlerde, şu örneği anlatırım:

Zamanın birinde, bir zirve kasabası varmış. Bu kasabanın sakinleri çok mutlu ve özgür bir hayat sürerlermiş. Derken bir gün, eteğinde bulundukları yanardağ patlamış ve faal hale gelmiş. Yanardağın yıkıcı etkileri yavaş-yavaş kasabayı tehdit etmeye başlamış. Büyükler bir karar almışlar: Tamamen yok olmaktansa, yanardağın yıkıcı etkileri geçene kadar; daha güvenli topraklara gidelim. Sonra döneriz.



Sevgili Çerkesler,

Sevgili Kafdağı’nın Sakinleri,

Yanardağ, faaliyetlerini durdurdu. Zirve kasabamız Kafkasya’nın, bıraktığımız gibi olmadığını kabul ediyorum; ama güzelliklerini, tahmin ettiğinizden çok daha fazlasıyla korumayı başardığına da tüm yüreğimle inanıyorum. Ve ben o cennet diyarın adıyla ürpermektense, düşüyle eksilmektense; içinde var olmayı seçiyorum. Eksiklerini tamamlamaya, fazlalıklarını tatmaya gidiyorum. Gerçek soyadımı almaya gidiyorum. Genlerime uygun olan, havaya, suya ve toprağa…

Sağlıcakla...

Engin Axpa Yebjin Ay....

güle güleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee..
ne mutlu sana..........bilmem biz bir kaç asır sonra dönebilecekmiyiz ki evimize

ğogu maho sikoş

umarım orada karşılaşırız

Cok sanslisiniz...wogumaf

Engin kardeş;
Senin hikayeni daha önce izmitteki kuzenim cihangir den(gıbniya) duymuştum.ve biraz önce de senin ağzından okurken inan çok duygulandım.Ben sık sık abhazyaya gidiyorum.Orada kardeşlerim ve dostlarım var.inan daha dönüş yolunda soçi havaalanında özlemeye başlıyorum apsnı yı.Verdiğin kararı çok doğru buluyorum ve destekliyorum.Bu desteğin sadece lafın gelişi olmadığını da bilmeni isterim.Eğer orada bir problemin bir derdin olurda çözemediğin bir açmaza düşersen öz kardeşlerim,RUSLAN,CEMAL veya MUHAREM ATIRIŞBA yı bul.Bulman inanılmaz kolaydır.Sohumda herhangi bir insana isimlerini sorman yeter.Yanlız muharemi oradakiler MUHHA olarak bilirler.Onlara Osman'ın arkadaşıyım demen yeter.başlamak bitirmenin yarısıdır derler ya sen başlamışsın işte.başarılar dilerim.ABIZIYARAZ HAYBABAYT.

Osman ATIRIŞBA.