Çerkeslerin Anasayfası

ne mutlu çerkesim diyene

Nedenki anneannesi çerkez olanlar bile çerkezim diyorda babam çerkez diyenler hiçmi utanmıyorlar

ben öle insanlar tanıdımki annesi babası hatta tüm sülalesi saf kan çerkes olupta hangi boydansınız die sorduğumda ııı şey ben çerkeslikten pek anlamam die cevaplayan,sonra ertesi gün annesine yada babasına merak edip sormuş olarak yanıma gelipte öğrendim abzekmişiz,kabardeymişiz.... vs. diyen:) gülüyorum aslında acınacak halimize...bide bu tiplerin bi diğer genel özelliği(sıkça karşılaştığım) yha bu çerkes oyunları ne kadar güzel düğünlere gidiyorumda bayılıyorum öğretsene die peşimde gezen sonra hangisini öğrenmek istiyosun söle öğreteyim dediğimde "yha ne bileyim işte düğünlerde oynuolarya hah onları öğret" vah halimize vahhh...

Herkes neden bu kadar tepki gösteriyor anlamıyorum.Babam çerkez ben değilim diyen birisinin zaten babası da çerkez değildir.
Çerkez olmayanlarında burada tartışılması abesle iştigalden başka bir şey değildir.Türkiye de yaşayan yaklaşık 1 milyon çerkez ailesi var,siz burada 3 tane zavallıdan bahsediyorsunuz.Unutmayın kötüden emsal olmaz.Ve 1.000.000/3 oranınıda dünya üzerindeki hiçbir kültür yakalayamaz.Bizler ne kadar sağlam bir kültürün üzerinde oturuyoruz ki anavatanımız da 300 yıl anadolumuzda 200 yıldır yüzyüze kaldığımız büyük baskılara rağmen,hala ve heyecanla atalarımızın bize öğrettiği yoldan 1 milim bile şaşmadan yürüyoruz. HEPİNİZE İYİLİKLER DİLERİM.OCAĞINIZIN ATEŞİ HİÇ SÖNMESİN.

Zamanın birinde Taksi tuttum.Çalışdığım şirketin işi icabı.Parayı belgeleyeceğim.Makbuz dolduruyorum, imza attıracağım, Şöföre ismini sordum ve soyadını.Bu gün gibi aklımda, Hicabi Şanho.Soy isim tuafıma gitti, o an Çerkezliğimi unuttuğum saniyeleri yaşıyorum iş gailesinden.Ama espiriyle takıldım.''Arkadaş hosu ne Şan adıyla şanıyla Şan işte, olması gereken bu değilmi, ho anlam düşürmüyormu veya anlamı varda ben bilmiyorum''gibisine muhabbet başlattım.Esmer çehresini bana çevirdi, kara gözleriyle yüzüme baktı, kalın dudaklarıyla sırıttı.Beyaz dişleri ön plana çıkmıştı.Elmacık kemiklerinde yumruluşan bir yığın yanak.Tipik bir Roman kardeşlerimizi andıran görüntü arz etti yüzü.''Anlamı var ama bende bilmiyorum kardeş.Dedelerimiz Çerkezmiş, soy isim çıkınca bu soy ismini almış, anlamıda çerkezceymiş,rahmetli dedem söylerdi'' Bu sefer ben sırıtarak baktım can-kan kardeşime ve doğal olarak atıldım''Memleket nere Arkadaş''dedim.''İstanbulluyuz biz, benim bildiğim bu,Tophane kuledibi''dedi.''Bende Çerkezim ondan sordum, ben Balıkesirliyim'' diye sohbeti koyulaştırarak devam ettik.''Bana bakma, bizim sülale tam bir çorba,dede rahmetli Arnavut kızını kaçırmış Alibey köyünden,babamda Sulukuleden, e bizde hatun edindik Tophaneden.Sorarlarsa söylüyorum. Aslını inkar eden haramzade derler.''Adam tam bir Tophane ağızlı çıktı, bu tabirimi İstanbullular bilir.Aynı zamanda sıcak kanlı.Hatta iddalaştım,''Benimle kafa yapıyorsun dostum''dedim ona. Gömlek cebinden nüfus kağıdını çıkardı bana uzattı.Baktım hakikatten Hicabi Şanho,doğum Beyoğlu kuledibi mahallesi''Nüfus kağıdını cebine koyarken hem yoluna dikkat ediyor, gülerekte bana laf yetiştiriyordu.''Romansak ille yalancımı olacağız yani birader''kendimden utandım ''Estafurlah dostum, hani kader bizi aynı adrese çıkardı samimiyetten kabul et''Alttan almak lazımdı, araba onların sınırları içine varmıştı.İyi günler dedim arabadan indim,deniz istikametindeki işyerime düşüncelerim içersinde gittim.Hicabiyi arasıra durağında ziyaret ederdim,hemen oracıktaki kıratanesinde bile görürdüm bazen.Bir gün çok sinirliydi,sordum 3 kızından biri Alev kaçmıştı, çok hiddetliydi kızıyordu.Bir yandan karısına kızının annesine sövüyordu.''Ulan geçmişini ....... karısı bari ona Arnavut çingenesi bulsaydı ya, gitti Bulgar çingenesine yamadı kızı'' diye birşeyler geveliyordu.Harneyse iş olacağına varır Alevin düğünü yapıldı ve aradan bir süre geçti. Hicabiye bunu sordum.Meğerse Romanların içersinde en asilleri Arnavutluktan gelenleriymiş.....
Evet asimilasyon böyle bir şey.İpin ucu kaçtımı nerelere giseceği bilinmez.Onun için ben diasporanın içiçeliklerine,beraberliklerine çok önem vermesini söylerim hep yazılarımda.Bakın bu çok önemli.İçiçeliklerde bir çocuk gibi bütün tercihlerde beraberinde büyür.Tercihler gelişen doğal yapımızda önüne geçemediğimiz arzularımızdır kimi zaman.İçiçeliklerde vitrin oluşturur bazı tercihlerimizde dükkan dışından ithallerin önünü keseriz.Veya azamiye indiririz.Bu vitrinden komşuluklarımızı,sevdalarımızı,yardımlaşma,dayanışma ve kurumsallaşmalarımızı besleriz.Çok olursak,biraradalıkları muhafaza edersek tercih seçiciliklerimizde doğal akışında gelişir ve tabi zemininde kendini kendinin dışına çıkmadan besler.Bu çok önemli.Yaşadığımız metropollerde,şehirlerde dirsek temaslarını sıklaştırmalı, omuz omuzalıkları gerçekleştirmeli, ara boşluklar oluşturmamalıyız.Çocuklarımız oluşturacağımız bu vitrinlerden beslenme alışkanlığına göre yetiştirilmeli.Dışardaki vitrinler hayatın mecburiyetleri ve zaruretleri karşısında bakılacak yerler olmalıdır.Çağın getirileri ve zihniyetleri dahilinde bu vitrinin ayrıca çeşitliliğini arttırmalıyız.Bütün çeşitli yaşam katagorilerini kendi aramızda üretip cazibesini arttırmalıyız.Gençliğin heyecanını, yaşam sevincini, eylenceleştirme teşebbüslerini, vitrin dahilinde oluşturmalı dışa bağımlılığını engellemeli dışarsı ile entekre oluşunu mümkün olduğu kadar setleştirebilmeliyiz.Bu taraf asimilasyonun frenlenmesi için çok önemli.Hayatın tercihler üzerinden cazibeler arttırması sanırım aramızdan kaymaları hızlandırıyor ve yok oluşun önüne geçilmiyor.Bunun için içiçelikler beraberlikler çok önemli, bu başarılırsa beraberinde anadilin ve Xabzenin terbiye (ihyası) edilişi doğal olarak yetişkenleştirme sürecinde tüketilirken üretkenleşerek başarılacaktır.