Çerkeslerin Anasayfası

BÄ°Z,
Ä°NSANLIK TARÄ°HÄ°NÄ°N EN ACIMASIZ
SÃœRGÃœN VE SOYKIRIMINI YAÅžAMIÅž
ÇERKESLER OLARAK

NEREDE YAÅžIYOR OLURSAK OLALIM
YAÅžADIÄžIMIZ SOYKIRIMI
UNUTMAYACAÄžIMIZA,
GELECEK NESÄ°LLERE DE
UNUTTURMAYACAÄžIMIZA...

HER TÜRLÜ BASKIYA
ASÄ°MÄ°LASYONA
KARÅžI KOYARAK
VAR OLACAÄžIMIZA...

21 MAYIS'I
ULUSAL-KÜLTÜREL DİRİLİŞİMİZİN
GÜNÜ YAPACAĞIMIZA...

YAÅžADIÄžIMIZ TÃœM ÃœLKELERDE
ANAVATANIMIZ KAFKASYA'DA
VE TÃœM DÃœNYADA
BARIÅžI SAVUNACAÄžIMIZA...

ATALARIMIZIN
MANEVÄ° HUZURUNDA
ANT İÇERİZ..



SÜRGÜN ÇERKES 21 MAYIS 1864 ANDI

Yirmibir Mayıs'mı?
O tarih yüreğimize kazındı,
Çünkü o gün, o aile damgasında,
Bjeduğ vardı,Abzeh,Kaberdey,Ubıh,
Karaçay,Lezgi,Çeçen,Abhaz yaralandı.

Lanet olası, tundraların Ayısı,
Hüzne gark ettiği bir halkı,
Diaspora denen çatı altında topladı,
Ağıt vardı,ağlayan kafede şarkı,
Gittiği diyarlarda, kaderin kardeşlik acısı.

Ayı; dörtyüzelli yıl önce, kuzeyden arkadan saldırdı,
Bu çelik beden dörtbuçuk milanyum direndi,dayandı,
Aslan gibi boydan boya uzandı,
Kalpağı Rumelide,gövdesi Hittitde,sol diz kapağı Ammanda,
Şamda, sağ bacağı Elburuzda, dünyayı kucakladı.

Yüzkırkbeş yıl sadece hastalandı,
Nakaat yaşadı ve oturur hal aldı,
Toparlandı,sürgünü vahşeti,kuzeyden saldıran pençeyi hatırladı,
Birer cıva yuvarları gibi dağılan, evlatlarını toparladı,
Unutma kafir dikilmeye az kaldı..........

Elbruz`un Tepesinden doğdu güneş

YavaÅŸ yavaÅŸ eteklerine indi

Ama ne`ye yarardıki

Isıtamayacak,

sevindiremeyecekse insanları

İsterse ayakları dibine insindi.

Güneş Elbruz`un tepesinde doğarken

Eteklerinde battı

Ve yıllar süren savaşı bitirip

Kafkasyada göçü başlattı.

Gün doğarken yürüdü konvoy

At.Koyun,sığır.at. ...Kağnı.

At...Erkek başı önünde.

At...Çocuk herşeyden habersiz

At...Gözü yaşlı bir sürü dişi

Üç güneş doğdu Elbruz`un tepesinden

Üç gün karanlık kaldı etekleri

Ve sonunda terketti karanlığı

Bir buçuk milyon kişi

Boş;bomboş kaldı evleri

Böyle başladı bilinmeyene yolculuk

Yollara döküldü bir çok çaresiz insan

Erkek,kadın,çoluk çocuk.

İmamlar var önde

Biz Naip deriz onlara

Din,Vatan için savaşın derken

Onlar kaçmayı öğütlüyor insanlara

Artık zayıf düşmüşüz

Düşman girecekmiş yurda

Ve o zaman yaÅŸamak,

barınmak günahmış burda

Hay senin dinini. ....diyerek

Kalkıyor birisi

Fakat susturuyorlar

Çabuk kesiliyor sesi.

Vaz geçiyor bir yiğit ben kaçmam diye.

Burada öleceğim deyip dönüveriyor,

Atını kamçılıyor geriye.

Kafir diyor bir ağızdan İmamlar.

Sıkılmadan bir kahramanı lanetliyorlar.

Ä°lerliyor konvoy.

Önden arkası,arkadan önü görünmez.

Hedef neresi ?

bilinmez

Arkadan sürükleniyor aldananlar.

Din adına vatanı bırakanlar

Zavallı,Aldatılmış insanlar.

Şamil`in,Hacı Murat`ın çocukları

Kafir olmamak için kaçan kahramanlar.

Söyledik ya.Önde İmamlar

Arkasında servetini,Mülkünü kaçıran

kendini kurtaran aÄŸalar.

Derken hastalık başlıyor birden

Bir rüzgar gibi esip geçiyor salgın

Gücü bitmiş insanların içinden

Günlerce çekilen acı,eziyet,zulüm

Ve vatandan uzakta gelen son.

Pişmanlık,çaresizlik...ve Ölüm.

Artık mezarlığa dönüyor her konak yeri.

Birer birer toprağa veriyorlar ölüleri.

Önce yaşlılar

Sonra çocuklar

Daha sonra kadınlar

Ve her konak yerinde bir mezar

Ölüler,Mezarlar....mezarlıklar

Ağlayan Analar,yetim çocuklar.

Çaresizlik içinde

Ä°leri gidemeyen

geriye dönemeyen zavallı insancıklar.

Ağır ağır ilerliyor konvoy.

Önde İmamlar,arkada Ağalar

Daha arkasında aç,açık,

hasta ,çıplak insanlar

Yarısı yolda ölmüş aileler

Yaslı analar,babalar....

Ve sonunda denize iniyorlar

Dağılıyorlar buradan dört bir yana

Kucak açıyorlar guruplar halinde;

Her gurup ayrı bir zaman`a.

İmamlar birer kurtarıcı gibi,

Din`i kurtarmanın sevabını anlatıyor herbiri.

Zavallı halk seviniyor.

Çektiği acıya bakmadan.

Halifenin ülkesindeler artık.

Burası yeni vatan.

Dağılıyorlar Ülkenin dört yanına.

Kafkas kültürünü gömmek üzere getiriyorlar

Türk vatanına.

DeÄŸiÅŸen bir ÅŸey olmuyor.

Ağalar yine ağa gibi yaşıyor,

Yoksul yine yoksulca.

Ve zaman geçip Tarih olduğunda,

Din adına vatanı terkedenler,

Dillerinide unutuyorlar birer birer.

Ergun YILDIZ

YAZILMIS KADERIME SÃœRGÃœN

144yil önceydi ana yurdum kafkasyada kara bir gün
sürülüyordu dedelerim ninelerim yurtlarindan o gün
daha ben dogmadan yazilmis kaderime sürgün
gurbetten gurbete dolasir dururum hälä bu gün
kendimi bildigimden beri o gün bu gün
umutlar besledim yuregimde dönüse dair her gün
ana vatanimda yarinlar icin. ne hayaller süsledim
benbir adigeyim adige kalmaliydim
mutlaka bir gün vatanima dönmeliydim
cocuklarim orada büyümeliydi
benim düzgün konusamadigim ana dilimdi
onlar ögrenmeliydi onlar konusmaliydi
ben muhacerette hep yabanciydim.
onlar adige gibi yasamaliydi adige olmaliydilar ,
??????????????olmadi olamadi olamadi
daha ben dogmadan yazilmis kaderime sürgün
ve ben hälä gurbetten gurbete gezmekteyim,
daha ben dogmadan yazilmis kaderime sürgün
ve ben hälä muhacerette sürgündeyim.


yazan shikue nurhan kandemir

Sürgünmüşüz, hem de pervasızca
Seneler içerisinde alıştık.
Kıyılan canlar bizmişiz.
DuyduÄŸumuz feryatlar bize aitmiÅŸ...
Ayrılık şarkıları bize yazılmış.
Meğer ağıtlara mevzu olan bizlermişiz
Yarım kalan sevdaları bizler yaşamışız.
Ölmeden mezara konulanlar bizlermişiz
Tabuta koyduÄŸumuz kopuk kol bizimmiÅŸ
Denize bıraktığımız Setenay Muhammetmişiz
Bebeğiyle Kubana gömülen Sinefinmişiz
Duaları yarım kalanlar bizlermişiz
Bel kemiğinde kamalarını bileyleyenlermişiz
Hey hey AbrekliÄŸi unutan AbreklermiÅŸiz
Hasretle sarılışıp ağlaşanlar bizlermişiz.
Soğuğu duman edip üfleyenlermişiz
Elburuza başını yaslayıp,mezar taşım diyenlermişiz
Sürgünmüşüz hem de pervasızca
Seneler içerisinde alıştık
Artık alışkanlığımı paralamak istiyorum
Hatırlamak istiyorum özlemlerimi
Sarılmak istiyorum anama,babama,kardeşlerime
Kaşenime sevadalı bakışlarım var.
Bir avuç sıcaklıkla sunmak istiyorum
Söyleyin o zalim,soykırımcılara
Sakın gözükmesinler gözüme
Öyle hiddetliyim,kızgınım
Çakan şimşekler bizmişiz
CoÅŸan irmaklar bizlermiÅŸiz
Sabah doğan Güneş bizeymiş
Okunan sabah ezanı bizleri uyandırmak içinmiş

Suratımıza vurduğumuz su abdest suyumuzmuş
Artık her şeyi hatırlıyorum;
Biz Adıgeyiz,sürgündeyiz
Biz Adıgeyiz,sürgündeyiz.

YAZAR :Emrullah Akbulat

BU GÃœN 21 MAYIS

Bu gün yirmi bir mayıs

Gemiler geçiyor gözlerimden

O gemiler ki halkımı sürgüne taşıyor.

O gemiler ki rıhtımlara yanaşıyor,

Tıka basa insan,tepeleme can yükleyerek

Bir azgın denizi aşıyor.

***

Bu gün yirmi bir mayıs

Gemiler geçiyor gözlerimden

O gemiler ki güvertelerinde çocuklar üşüyor.

O gemiler ki ölüme açılmış yelkenleri

Can çekildiğinde bedenden

Denize atıyorlar ölenleri.

***

Bu gün yirmi bir mayıs.

Geleceğimden sürüldüğüm,

Gurbete düşürüldüğüm gün bu gün.

Esarete ilk adımı atışım,

Son günüdür yurdumu görüşümün.

***

Bu gün yirmi bir mayıs.

İki kıyıyı

ve ortasındaki denizi mezar eylediğim gün.

Bu gün,

Yüz kırkıncı yılıdır sürülmüşlüğümün.

***

Bu gün yirmi bir mayıs.

Karadeniz kıyısında bir çocuğum.

Cesetlerle dolu her yer,

Sağlar,ölülerden beter…

Annemi arıyorum yarı canlı bedenler arasında.

Kim bilir belki denizin dibinde ÅŸu an

Belki gidenler arasında.

***

Bu gün yirmi bir mayıs

Gemiler geçiyor gözlerimden.

Ve ben

sana sesleniyorum.

Tut elimi vatan!

Sürgün evladınım ben senin.

Çocuğunun çocuğuyum belki de,

yüz kırk yıl önce sürülenin.

***

Bu gün yirmi bir mayıs

Gemiler geçiyor gözlerimden

Her yıl bu kıyılara gelir,

bu gemilere bakarım ben.

İki damla göz yaşına dönüşür tüm varlığım

Sessizce Karadeniz'e akarım ben.

Ergun YILDIZ.

4/2004

SÃœRGÃœN HALKIM


her 21 mayis hatirlatir bize sürgünlügümüzü
her ne kadar korumak istesekte adigeligimizi
binlerce yillik kültürümüzü ana dilimizi
su yabanci eller kaziyor mezarini miliyetimizin
ve her gün bizden birseyler ölüyor azar azar
su yabanci eller oluyor bize kimliksiz mezar

sürgün halkim yeter artik uyan
sürgün halkim el ele ver güclen
sürgün halkim gurbet ele dayan
sürgün halkim kendine guven
sen nartlarin oglusun
sen soysurukuesin
sen kazbeksin
sen sherluksun
sen kara murad
sen seyh samilsin
sen kafkas kartalisin
bir yenilgi yeter
bir milyon ölü yeter
bir milyon yitik yeter
bir bucuk yüz yil surgünlük yeter
devran dönsün o gün gelsin
kafkasya kafkasyalilarin olsun
adige halkim yurduna dönebilsin
kendi milliyetiyle kültürüyle yasayabilsin
kendi ana diliyle konusabilsin....

yazan adige nurhan kandemir

sizleri anıyoruz bugün o kara günde sizleri

nasıl unutabiliriz ki atalarımın, analarımın, kardeşlerimin

o kara günde çektiklerinizi



sizleri anıyoruz bugün o kara günde sizleri

21 mayıs'ın o berbat günde sizlerin çektiklerinizi

içim acıyor, yüreğim kan ağlıyor.



evlatsız kalan analarımı, anasız kalan çocuklarımı

yarsız, yurtsuz kalan tüm halkımı

sizleri anıyoruz bugün o kara günde sizleri



21 Mayıs 1864'ten beri yastayım, kan ağlıyor gözlerim

dedim ya yüreğim yanıyor o günü düşündükçe

aklımı kaybedişim geliyor, sözlerim boğazımda düğümleniyor



bize göçmen diyorlar, biz göçmen değiliz ki

biz sevdiğimiz vatanımızı neden terk edelim ki

durduk yere milyonlarca insanımızı neden ama neden

Karadeniz’e kurban edelim ki



ama gözleriniz arkada kalmasın

ruhunuz ÅŸad olsun, bedenleriniz rahat uyusun

sizler unutulmadınız unutulmayacaksınız da

nerden bile bilirlerdi ki katliamı yapanlar

nerden?



o çınarları kestikden sonra

yok ettikleri çınarların yerine yeni fidanların

milyonlarca fidanların yeşerip çınar olacaklarını



21 Mayıs 1864'ten beri yastayız!...

unutmadık unutmayacağız....

Özgür ÇETİNKAYA

SÃœRGÃœN

Gözün bakmaya kıyamadığı
Umutsuzluğun hiç olmadığı
Ruhumun orada kaldığı
Güzel vatanımdan sürülüm ben

Kuşlar alçaktan uçardı
Gökyüzü ışık saçardı
Yoksulluk bizden kaçardı
Öyle bir vatandan sürüldüm ben

Milyonlarca kişi çıktık yollara
Birkez bile bakmadık arkamıza
Çünkü ölüm saçılmıştı dağlara
İşte bu şekilde vatandan sürüldüm ben

Çoluk çocuk açtı, perişandı
Kim görse buna dayanamazdı
Ama onurumuz hep yanımızdaydı
Hiç korkmadan vatanımdan sürüldüm ben

Biliyorum birgün vatana dönülecek
Pşine sesi hiçbir zaman dinmeyecek
Yaşadığımız geçmiş asla yinelenmeyecek
Umudu kaybetmeden vatandan sürüldüm ben

Yazan: Çağatay Çengel